۳۸ سالمه، بیکارم، و امروز می‌خوام یه حقیقت تلخ رو بنویسم که شاید به یکی کمک کنه اشتباه من رو تکرار نکنه 🧵

۳۸ سالمه، بیکارم، و امروز می‌خوام یه حقیقت تلخ رو بنویسم که شاید به یکی کمک کنه اشتباه من رو تکرار نکنه 🧵

۴سال دانشگاه رفتم، رشته‌ای که اون موقع "آینده‌دار" به نظر می‌رسید مدرک گرفتم، عکس فارغ‌التحصیلی گرفتیم با کلی ذوق وشوق ۱۵ سال بعد؟ همون مدرک تو کشوی میزه، خاک می‌خوره

تو این ۱۵ سال چندبار بیکار شدم، نمی‌تونم بشمرم هر بار یه بهونه: "بازار کار بده"، "تجربه کاری نداری" هیچکس نگفت از اول: این رشته آینده نداره

دوستم رفت آرایشگری یاد گرفت همون سال که من داشتم برای امتحان ترم دوم می‌سوختم، اون داشت اولین مشتری‌هاشو می‌گرفت الان ۱۵ ساله مغازه داره، هیچ‌وقت یه روز بیکار نبوده

من با کلی درس، تئوری، پروژه‌های دانشگاهی اون با یه مهارت عملی که هرروز بهش نیاز هست نمی‌دونم دیگه چطور این تفاوتو توضیح بدم جز اینکه: بازار کار، مدرک نمی‌خواد، مهارت می‌خواد

بدترین قسمتش اینه که الان ۳۸ سالمه برگشتن به حرفه یاد گرفتن سخته، چون حس می‌کنم دیر شده ولی هرروز که بیکار می‌مونم، بیشتر مطمئن میشم دانشگاه فقط بهم زمان نداد که زودتر شروع کنم

به دخترای جوون‌تر میگم: قبل از انتخاب رشته، از خودت بپرس: این تو بازار واقعی کار جواب میده یا فقط رو کاغذ قشنگه؟ یه مهارت دستی که همیشه نیاز بهش هست، از یه مدرک که هیچکس دنبالش نمی‌گرده، ارزشمندتره

نمی‌دونم چندتا از شما همین حسو دارین ولی اگه دارین، بدونین تنها نیستین جواب بدید: شما هم فکر می‌کنید اگه یه حرفه یاد می‌گرفتین، الان وضعتون بهتر بود؟ 👇